Zwaar gevecht tegen de elementen!

Vandaag wilde ik een aantal passen gaan fietsen. Op de Nufenenpas zou ik beslissen wat ik zou doen, afhankelijk van de tijd, het weer en natuurlijk hoe het met de benen gaat.
Dus vanmorgen om 6.30 uur op, zodat ik rond 8.00 uur op de fiets kon zitten om te starten.
Al na 5 km klimmen van de Grimsel wist ik al wat ik zou doen! Ik had ongelooflijk slechte, zere benen, pap in de benen. Hoe dat komt, misschien omdat ik gisteravond laat nog kei hard uit Brienz ben wezen fietsen om voor donker op de camping te zijn, door het tussendoor bergwandelen en hardlopen, of omdat ik steeds ouder wordt en herstel minder wordt of dat langzaam mijn krachten afnemen (heb tenslotte meer dan 1000 km gefietst, waaronder veel klim kilometers!). Hoe dan ook vlak voor de tunnel van 11%, waar je als fietser tijdens de klim buitenom moet (ik heb ook nog even gedacht aan een jong stel uit alphen, die daar afgelopen vrijdag pech met de remmen kreeg, gelukkig is alles goed afgelopen) heb ik voor het eerst het reserve tandje van 24 en later zelfs de 28 gebruikt.
Ben in 2 uur en 35 minuten boven gekomen. Het was ontzettend mooi weer.
Uiteraard weer met een aantal mensen gesproken, waaronder een duitser en die vond het feit van alleen de top halen van de Grimsel al een formidabele prestatie en dat is natuurlijk ook zo.
Maar ik ben natuurlijk niet zo vroeg opgestaan om alleen de Grimsel te fietsen, dus toch maar afdalen naar Ulrichen, kijken hoever ik de Nufenenpas zou kunnen beklimmen.
Het was zwaar, heel zwaar. Wilde eerst 3 km doen (het eerste stukje is vrij zwaar!), toen ik dat uiteindelijk heb gehaald wilde ik de teller van mijn fiets op 50 km krijgen (heb ik in ieder geval 100 km gefietst). Toen dat ook lukte wilde ik tenslotte naar het voor mij bekend huisje na 7 km. Vroeger stopte ik daar om even bij te komen om daarna de laatste 6 km te fietsen.
Nu heb ik daar mijn batterij opgeladen, wat gegeten, gedronken en uitgerust. Er kwamen heel wat wielrenners voorbij fietsen. Maar ja, iets in mij zei toch weer Ruud probeer nog wat! Gewoon op karakter, mentaliteit, doorzetten en afzien! Heb het geprobeerd, langzaam aan, kilometer voor kilometer. Toen ik nog maar 4 km moest fietsen wist ik dat ik het gevecht zou winnen. Alles dankzij tandje 28, anders was ik niet boven gekomen. En jawel, het lukte mij wonderbaarlijk om op de top te komen. Foto's gemaakt, uitgerust, batterij weer opgeladen (ging nu beter, kon nu weer 2,5 uur met mijn horloge voort), gegeten, gedronken, uitgerust, nog even lekker in het zonnetje gezeten en dan weer terug.
Tot Ulrichen (het begin van de klim) ging alles natuurlijk erg goed, maar vanaf Oberwald begon het eerste deel van de Grimsel al. 6 km lang tot  Gletsch waar het laatste stukje (5,4 km) begon. Ik moest nu niet alleen een gevecht leveren tegen de berg, maar ook tegen de windstoten tegen! Soms stond je
gewoon stil! Maar de aanhouder wint en wat moest ik anders! Toen ik de klim vanuit Gletsch begon wist ik dat ik ook dit gevecht tegen het klimmen en wind zou winnen! En dat was ook zo.
Zoals jullie allemaal weten:

 

Een beetje onsportief kreeg ik 5 km voor de camping ook nog een regenbui te verwerken, maar ja, ik had mijn regenjack al aan, reed vrij snel naar beneden (trouwens in de tunnel van 11% bleek achteraf haalde ik 74,3 km!) en was het laatste gedeelte van de weg tot de camping nog droog.

De regen bleef (soms als een echte plensbui) tot 20.30 uur aanhouden.

Zeer voldaan, trots en vermoeid (zeker de benen) kwam ik om 18.00 uur aan. Ruim 7 uur op de fiets gezeten, ruim 3500 hoogte meter overwonnen en 5670 Kcal verbruikt! Tel daarbij dat het 51 km klimmen was, dus een gemiddelde stijgingspercentage van 7%!

De strijd is gestreden, nog even dit artikeltje afmaken en dan vroeg in bed.

Ik kan weer terugkijken op een fantastisch mooie dag, schitterende natuur en heel veel afzien.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Brunigpas of te wel stampen stampen stampen

Vandaag had ik liever in de wereld van Harry Potter gezeten. Dan kon je nog wel eens wat goed toveren!
Voordat ik goed en wel op weg was, was er la het een en ander gebeurd. Ik was mijn brood vergeten (kwam ik op de Brunig achter). Mijn fiets kraakte en piepte, dus ben ik teruggegaan om mijn neef Benno er na te aten kijken. Wat ik al dacht was ook zo, de trapas zat los, dus moest ik snel naar de fietsenwinkel om hem vast te laten zetten. Ik had nog snel even een banaan meegenomen en toen ik hem op de Brunig wilde opeten was hij helemaal tot moes geworden met als resultaat een heel vies fietsshirtje. Snel even wat schoongemaakt.
Maar het goede nieuws is dat ik met de zware versnelling helemaal ben boven gekomen. Ik had het niet verwacht. Op een gegeven moment had ik wel willen verdwijnselen naar de top, maar ja, dat lukt niet bij dreuzels! Ik moet zeggen het kost dan wel veel kracht (dat kon ik later toen ik thuis was nog merken!) maar je gaat dan voor zover je redelijk kunt rondtrappen ook snel vooruit. De Brunig is 5,6 km lang en je gaat dan 410 meter omhoog, dus een gemiddelde van bijna 8%. Pittig dus, want Alp D'Huez is maar 7,8 gemiddeld! Twee jaar geleden heb ik de Brunig voor het laatst in April gefietst (dus duidelijk koeler) in 29 minuten, vandaag bij 28 graden in de zon in slechts 28.30 minuten. Dus mijn dag kon ondanks alles niet meer stuk! Helaas wist ik niet was er nog zou komen.....

In de spectaculaire afdaling met stukjes van 13% was het lekker stampen met snelheden boven de 70. Het is een brede en rechte weg met maar een paar haarspeldbochten.
(Ik had een leuk plaatje van de afdaling erbij willen zetten, maar we kennen Blogger ondertussen, dat plaatje wil hij dus NIET uploaden. Dan niet! Als hij daar plezier in heeft)!

Na Meiringen nog een klimmetje om bij Innertkirchen te komen, waar de camping staat vanwaar ik heel veel driepassentochten heb gemaakt. Omdat ik en brood vergeten was, ik de Brunig al gehaald had en mijn benen toch wel zeer deden ben ik, wat ik wel van plan was, niet meer begonnen met de beklimming van de Grimsel.

Ik moest nog een kleine 40 km terug met ja wel, alleen tegenwind, en dat is niet mijn specialiteit. Ik klim liever dan dat ik tegen de wind in fiets. Ik ben waarschijnlijk te licht!
Dus vol goede moed en met zere benen weer richting Interlaken, maar wel via de vlakke kant. Ik had vandaag al genoeg geklommen. In ieder gaval 10,6 km en dan heb ik het niet eens over het glooiend parcours langs de Brienzersee.
In Oberried kwam dan de laatste tegenslag, jawel een lekke band. Aangezien ik geen pomp bij me had kon ik niet veel doen. Ik ben zo goed en zo kwaad als mogelijk op een lege vorband verder gefietst totdat het niet meer kon. Bij de beklimming naar Ringenberg ben ik de laatste 4 km gaan lopen. Ach ik had toch verder niets te doen!
Totaal kapot kwam ik rond 16.00 uur weer " thuis" .
Als we de voorspellingen mogen geloven zal er wel niet veel meer gefietst kunnen worden, al zal ik de band nog wel even moeten plakken!
Mijn doel om in ieder geval net zoveel kilometers te fietsen wat ik anders thuis zou hebben gedaan (10x22 km) heb ik gelukkig ruimschoots gehaald en dan heb ik niet eens alle klimkilometers dubbel geteld.......
Mocht er nog wat gefietst kunnen worden, dan wil ik met de MTB de andere kant (de rechterkant) van de Brienzersee gaan fietsen. Via Boningen naar Iseltwalt en daarna door naar de Giesbach watervallen. Wie weet......

Grote Scheidegg

De dag begon met een valse start! Kun je vanuit Interlaken/ Matten zulke mooie tochten maken (zie kaart), je hebt er niets aan als het zwaar bewolkt wordt en langzaam begint te regeneen. Ik ben voor de zekerheid niet naar Grindelwald gegaan, maar even een klimmetje naar Goldwil om de spieren op te warmen. Gelukkig maar dat ik het gedaan heb, want het begon inderdaad opeens te regenen.
' s Middags klaarde het opeens wonderbaarlijk op, zodat ik direct na het eten om 13.15 toch op weg ging op de mountainbike richting Grindelwald en speciaal de gevreesde " Grote Scheidegg" .
Dat er een groot verschil is tussen het fietsen op een racefiets en een mountainbike is wel duidelijk. Ook in tijd komt dat tot uitdrukking. Deed ik het woensdag nog binnen de 55 minuten, vandaag was ik ruim 1 uur en vier minuten onderweg.

Na Grindelwald eerst nog even een aantal kilometers naar Hotel Wetterhorn dat op 1228 meter hoogte ligt. Daar begint de 7.0 km klim naar de Grote Scheidegg dat 1962 meter hoog ligt.
Ook op deze klim kwam weer duidelijk het verschil met een racefiets naar voren. Bij elke klim sta ik veel op de pendalen, om af en toe even wat uit te rusten op het zadel en de spieren wat rust te gunnen. Je zit in een zwaarder verzet, omdat je met de kleine racebanden veel minder weerstand hebt. Natuurlijk heb je wel een redelijk klein verzet nodig, tenminste ik wel, want anders kom je niet eens boven.
Ik heb in mijn archief gekeken en gezien dat ik in 2003 ook al deze alp gereden heb. Vijf jaar geleden, vijf jaar jonger en ook nog sterk genoeg om de 7 kilometer met een 30x23 te fietsen! De tijd was 48 minuten en 15 seconde......
Vandaag was het dus anders, meer van overleven en karakter tonen. en omdat ik de gehele rit zittend heb gefietst had ik ook aardig wat zitpijn. Ik kon haast niet meer zitten op zijn zadel. Het was natuurkijk ook een geheel andere fiets! Gelukkig kwam er twee keer een postduif, ik bedoel postbus langs en daar moet je dan voor wijken. De weg is smal, dus je moet de fiets aan de kant zetten. Daar heb ik dan van geprofiteerd en stiekem even langer gewacht dan noodzakelijk.
Maar na 1 uur en 13 minuten kwam ik toch boven. Een heerlijk gevoel, niet te beschrijven als je echt alles gegeven hebt. Maar je wilt het halen....
Nu heb ik pas een idee van wat ik vroeger allemaal heb gepresteerd..................
Nu komen er volgens het zwitserse KNMI (enige verschil met Nederland is, is dat ze het in Zwitserland bijna altijd goed hebben!!!!) een aantal mindere dagen. Dus weinig fietsen en de tijd om mijn rode vacht wat te laten recupereren!
De week is nog lang........

de teller bleef vandaag steken op 178.1 km

Het was vandaag pinksterzondag wel mijn dagje. Ik heb bijna de hele dag op mijn kont gezeten!
Ik vertrok om 9.15 uur op mijn fiets richting Epe. De eerste problemen kwamen al bij de Hollandse brug. Het fietspad was afgesloten. Eerst geprobeerd om via de de rechterkant aan de overkant te komen, maar dat ging ook niet. Dus toen maar met het pontje. Even wachten en na ruim 40 minuten was ik pas aan de overkant van de brug!
Toen kwam het eerste rottige stukje. Tot aan Nijkerk in de open vlakte en langs het water stond er aardig wat wind. De benen begonnen al aardig pijn te doen. Na Nijkerk was er een klein stukje in het bos, dus ook wat minder wind, maar tussen Putten en Garderen in de open vlakte ging ik voor de tweede keer dood. Ik dacht dat het 75 km was, maar dat bleek niet zo te zijn. Het laatste gedeelte was weer in het bos (met een stukje onverhard fietspad) en af en toen iets omhoog, zodat ik gelukkig weer boven de 25 km/uur kon komen.
Uiteindelijk kwam ik om 13.15 uur op de camping aan. Met een gemiddelde van 25.7 en na 3.28.49 sec op de fiets gezeten te hebben was ik blij dat ik er was. Drie keer dood geweest, maar wel gehaald!
' s Middags was er heleboel familie aanwezig en werd er met twee groepen (een mannen en een vrouwen team) aan een volleybal toernooi meegedaan. Er zijn aardig wat volleyballers aanwezig, dus dat moet wel lukken. Na twee uur sporten won het mannenteam inderdaad de finale, en werd het damesteam derde. Voorwaar een prima prestatie.
Ik had ondertussen ruim de tijd gehad om mijn benen rust te geven. Om 18.15 begonnen met het eten van mijn boterhammen met pindakaas, snel een hamburger meegepikt (was eigenlijk geen goed idee, want daar kreeg ik onderweg last van) en mijn energiedrank klaar gemaakt. Om 18.45 uur vertrok ik met nog pap in de benen en de rest achterlatend met een barbecue.
Natuurlijk kon ik met iemand anders weer terug rijden, maar op de terugweg zou ik wind mee hebben, en dat fietst natuurlijk wel lekker. De eerste 2 uur gingen ook prima. Ondanks dat ik bij Nunspeet verkeerd reed (zo'n 5 km omgereden!) en nam na Harderwijk ook niet de kortste weg had ik toch ruim 59 km afgelegd (bijna een gemiddelde van 30 km).
Maar daarna viel de wind stil en kreeg ik geen duwtje meer in de rug. De laatste 30 km waren daarom weer bijzonder zwaar. Zere benen, te moe om nog wat te eten. Heb nog wel veel gedronken. Uiteindelijk kwam ik in Huizen terecht (ik ben voor de zekerheid maar via de Stichtse brug gegaan, omdat ik niet wist tot hoe laat het pontje reed) en dan weet ik nog precies wat ik moet rijden. Uiteindelijk kwam ik op mijn dagelijks parcoursje terecht en kwam ik om 21.55 uur uitgewoond thuis.
Nog even gebeld dat ik " goed" over ben gekomen, maar daarna direct op mijn bed gaan liggen! Te moe om wat dan ook te doen. Volgende keer toch maar wat gaan trainen voordat ik 180 km ga rijden! Ik had helaas geen petje op, anders had ik hem toch wel voor me afgedaan!
Welterusten........